ΑΘΗΝΑ: 13/02/2026
ΑΡ.ΠΡΩΤ.:1884
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Στα Επείγοντα του νοσοκομείου μας, χάσαμε μια συνάδελφο.
Και σήμερα διαβάζουμε λόγια «σεβασμού», «τιμής» και «αναγνώρισης».
Ας μιλήσουμε, όμως, με την αλήθεια, αυτή η εργαζόμενη πριν λίγο καιρό:
είχε κριθεί, είχε στοχοποιηθεί, είχε βιώσει την αγωνία της επαγγελματικής εξόντωσης μέσω πειθαρχικών διαδικασιών, την ωθούσαν σε παραίτηση.
Όμως τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους, όχι γιατί υπήρξε έγκαιρη αυτοκριτική,
αλλά γιατί υπήρξαν αντιδράσεις. Γιατί υπήρξε πίεση. Γιατί δεν δεχτήκαμε να πεταχτεί ένας άνθρωπος σαν αναλώσιμος.
Και όταν επέστρεψε;
Δεν επέστρεψε σε ένα περιβάλλον αποκατάστασης.
Επέστρεψε σε : Μετακινήσεις, σε Αλλαγές τμημάτων, σε Αβεβαιότητα.
Σε μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι «βρίσκεσαι εδώ υπό όρους».
Ένας άνθρωπος που ταυτόχρονα έδινε μάχη με την υγεία του.
Ας σταματήσει λοιπόν η υποκρισία.
Οι διοικητικές αποφάσεις δεν είναι απλά έγγραφα, δεν είναι αριθμοί πρωτοκόλλου, δεν είναι “διαχείριση προσωπικού”.
Είναι ζωές, είναι ψυχές, είναι άνθρωποι.
Όταν παίζεις με την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου, το κόστος δεν μετριέται σε υπηρεσιακά σημειώματα. Μετριέται σε : Ψυχική φθορά, Φόβο, Εξάντληση.
Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται επικήδειους με ωραίες λέξεις.
Χρειάζονται δικαιοσύνη όσο ζουν, στήριξη όταν πιέζονται, σεβασμό όταν δοκιμάζονται.
Αν κάτι οφείλουμε στη μνήμη της :
- Είναι να σταματήσει η λογική της εξόντωσης.
- Είναι να μπει τέλος στην κουλτούρα του φόβου.
- Είναι να καταλάβουν όσοι αποφασίζουν ότι κάθε υπογραφή έχει ανθρώπινο βάρος.
Η ανθρωπιά δεν αποκαθίσταται μετά θάνατον.Η αξιοπρέπεια δεν επιστρέφεται με ένα email.
Αυτή η απώλεια δεν πρέπει να ξεχαστεί. Πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς.
Για να μπουν, επιτέλους, τα πράγματα στη θέση τους.
Για το Δ.Σ.
